آیا می‌شود ذکری که ابو بصیر از امام صادق نقل کرده است را در تشهد بگوییم؟
منظور این ذکر است ((بسم‌الله و بالله و الحمدالله و خیر الأسماء للَّه أشهد آن لا إله إلّا اللَّه وحده لا شریک له و أشهد آن محمَّداً عبده و رسوله، أرسله بالحقّ بشیراً و نذیراً بین یدی الساعة، أشهد أنّک نعم الربّ و آن محمّداً نعم الرسول، التحیّات للَّه و الصلوات الطاهرات الطیّبات الزاکیات الغادیات الرائحات السابغات الناعمات ما طاب و زکى و طهر و خلص و صفى فللّه أشهد آن لا إله إلّا اللَّه وحده لا شریک له و أشهد آن محمَّداً عبده و رسوله أرسله بالحقّ بشیرا)
اگر چندین سال ذکر مستحبی مانند بحول الله را به نیت واجب بودن ذکر نماز بخوانیم چه حکمی دارد؟آیا باید نمازها را دوباره اعاده کنیم؟ اگر از عمد سؤال نکرده باشیم حکم چیست؟
اگر شخصی نیت کند که به فرض 14 روز پشت سر هم بعد از نماز صبح ذکری را 1000 مرتبه تکرار کند و در روز هشتم نماز صبحش قضا شود و همان روز هشتم قضای نماز را به‌جا آورده و بعدازآن نیز ذکر را گفته باشد، هرچند که بعد از طلوع آفتاب و ساعت 7 بامداد بوده باشد، حکم چیست؟ باید از سر بگیرد یا ادامه دهد؟
در قرآن کریم دستور به تسبیح بحمده آمده 15 سجده و غیره چرا ما در رکوع و سجود تسبیح و بحمده می‌کنیم این واو به چه معناست آیا معنای تسبیح را تغییر نمی‌دهد؟ طبق قرآن باید گفت سبحان ربی الاعلی بحمده در تفاسیر پاسخی درخور نیافته‌ام لطفاً اگر دراین‌باره پژوهشی شده منبع آن ذکر شود؟
در خصوص سایر اذکار نماز (آن‌هایی که در رساله آمده است مانند سمع الله لمن حمده، بحول الله و قوته ...، دو سلام اول سلام نماز الحمدالله که در ابتدای تشهد خوانده می‌شود، تکبیرهای واردشده، دعاهای سجده و قنوت و ... را می‌توان به نیت ذکر مطلق گفت یا باید به نیت همان ذکر واردشده گفته شود؟
اگر جواب سؤال فوق نیت ذکر مطلق باشد، اگر ذکری را عمداً یا سهواً نه به نیت ذکر مطلق بلکه به‌عنوان ذکر مستحبی نماز ادا کنیم، نماز چه حکمی دارد؟
