نسبت به كسى كه اعتصاب غذا نموده و جان خود را به خطر انداخته، يا لااقل سلامتى خود را دچار مخاطره كرده و تنها با تغذيه اجبارى توسّط پزشك می‌توان او را از خطر جانى حفظ نمود، بفرماييد:
۱. آيا اين كار براى پزشك واجب است، يا می‌تواند اقدامى نكند؟
۲. اگر تغذيه واجب و راه آن منحصر به ضرب‌وجرح اعتصاب‌کننده باشد، براى نجات وى، چه مقدار ضرب‌وجرح او مجاز است؟
۳. اگر ضرب‌وجرح چنين كسى موجب تغيير رنگ پوست وى و مستلزم ديه گردد، ديه آن بر عهده كيست؟
۴. آيا حكم فوق نسبت به اعتصاب‌کننده‌ای كه می‌داند با اعتصاب غذا، خود را در معرض مرگ قرار می‌دهد، با شخصى كه از عواقب كارش بی‌خبر است فرق می‌کند؟ اگر فرق دارد، وظيفه طبيب در مورد او چيست؟
۵. اگر پزشك را مجبور به تغذيه اجبارى نسبت به اعتصاب‌کننده غذا بنمايند، نه به جهت حفظ جان اعتصاب‌کننده، بلكه براى اقرار گرفتن از وى نسبت به امرى، پزشك چه تكليفى دارد؟
در مجموعه هاى سازمانى که غذا به طور دسته جمعى تقسیم و صرف مى شود، غذای زیادی اسراف مى شود، به طورى که برخی یک سوّم غذایى را که کاملا قابل خوردن است دور مى ریزند؛ با توجه به این مطلب، به نظر حضرتعالى کسانى که غذایشان اضافه مى ماند، اگر بیشتر از حدّ نیاز از مقسّم غذا بگیرند این کار چه حکمی دارد؟
آیا شک شخصی که امکان یقین در مورد او وجود ندارد نیز احکام شک را دارد مثلاً زنی که اصلاً فضله را نمی‌شناسد اگر چیزی در غذا ببیند و شک کند که فضله است یا نه با توجه به اینکه اگر فضله هم باشد وی متوجه نمی‌شود چه حکمی دارد؟
بیمارانى که داراى ناراحتى لثه می‌باشند، به هنگام غذا خوردن مقدارى خون از لثه آنها خارج و با غذا مخلوط می‌گردد، خوردن غذاى فوق براى آنها چه حکمى دارد؟
اگر حیوان به غیر دستور شرعى ذبح شود گوشت آن پاک، ولى خوردنش حرام است» با توجّه به این مسأله، آیا مى توان گوشت را از بقیه موادّ غذایى که با آن پخته شده جدا کرد و آن غذا را خورد، یا این که خوردن چنین غذایى نیز حرام است؟
