منظور از دو حدیث زیر که در کتاب شریف کافی آمده چیست؟
آیا منظور این است که نماز نافله عصر و مغرب که در بین دونماز خوانده میشود در صورت جمع بین نماز ظهر و عصر یا مغرب و عشا که در مساجد متداول است، نباید خوانده شود؟
4896 - 3 - محمد بن یحیى، عن سلمة بن الخطاب، عن الحسین بن سیف، عن حماد بن عثمان، عن محمد بن حکیم، عن أبی الحسن (ع) قال: سمعته یقول: إذا جمعت بین الصلاتین فلا تطوع بینهما.
4897 - 4 - علی بن محمد، عن محمد بن موسى، عن محمد بن عیسى، عن ابن فضال، عن حماد بن عثمان، قال: حدثنی محمد بن حکیم قال سمعت أبا الحسن (ع) یقول: الجمع بین الصلاتین إذا لم یکن بینهما تطوع فإذا کان بینهما تطوع فلا جمع
اگر معتکفی در مسجد قبل از دعا ام داوود ترشحی داشته باشد که رنگ آن مایل به قهوه ای باشد و خود معتکف ندیده باشد فقط احساس کرده ترشحی دارد و بعد از اذان مغرب در خانه متوجه آن شود، آیا اعتکافش باطل شده است؟
اگر بعد از اذان صبح در حالیکه جنب نیستم و نیت روزه قضای واجب نکرده ام بخوابم و قبل از اذان ظهر بیدار شوم و جنب شده باشم و در عین حال بخواهم نیت روزه ی قضای واجب کنم باید قبل از اذان ظهر غسل جنابت را انجام داده باشم تا روزه ی قضای واجب من صحیح باشد؟
۱.آیا جهر خواندن نماز شب استحباب با افضلیت دارد؟
۲.آیا سه وقت خواندن نماز شب یعنی چهار رکعت بعد از نیمه شب خوانده شود سپس خوابیده شود و سپس چهار رکعت و بعد خوابیده شود و در آخر شب سه رکعت خوانده شود آیا چنین نماز شبی استحباب یا افضلیت دارد؟
مسأله 858ـ بهتر است کسى راکه براى اذان معيّن مى کنند، عادل و وقت شناس و صدايش مناسب و بلند باشد و اذان را در جاى بلند بگويد و در صورتى که از بلندگوها استفاده شود مانعى ندارد گوينده اذان در محل پايين قرار گيرد.
مسأله 848ـ کسى که اذان ديگرى را مى شنود مستحبّ است هر جمله را که مى شنود بازگو کند، بازگو کردن اقامه نيز به اميد ثواب مستحبّ است (و آن را حکايت اذان و اقامه گويند).
مسأله 842ـ اذان داراى 18 جمله است به ترتيب زير:
اَللّهُ اَکْبَرُ چهار مرتبه (يعنى خداوند بزرگتر از آن است که به وصف آيد).
اَشْهَدُ اَنْ لا اِلَهَ إِلاَّ اللّهُ دو مرتبه (يعنى گواهى مى دهم غير از خداوند يکتا معبود ديگرى نيست).
اَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللّهِ دو مرتبه (يعنى گواهى مى دهم که محمّد فرستاده خداست).
حَىَّ عَلَى الصَّلاةِ دو مرتبه (يعنى بشتاب به سوى نماز).
حَىَّ عَلَى الْفَلاحِ دو مرتبه (يعنى بشتاب به سوى رستگارى).
حَىَّ عَلى خَيْرِ الْعَمَلِ دو مرتبه (يعنى بشتاب به سوى بهترين کارها که نماز است).
اَللّهُ اَکْبَرُ دو مرتبه (يعنى خداوند بزرگتر از آن است که به وصف آيد).
لا اِلَهَ إِلاَّ اللّهُ دو مرتبه (يعنى هيچ معبودى جز خداوند يکتا نيست).
و اقامه 17 جمله است به اين ترتيب که همه چيزش مانند اذان است جز اين که در اوّل آن فقط دو مرتبه «اَللّهُ اَکْبَرُ» مى گويند و در آخر آن يک مرتبه «لا اِلهَ إِلاّ اللّهُ» ولى بعد از گفتن «حَىَّ عَلَى خَيْرِ الْعَمَلِ»، دو مرتبه «قَدْ قامَتِ الصَّلاةُ» ( يعنى نماز برپا شد) اضافه مى شود.
مسأله 843ـ «اَشْهَدُ أَنَّ عَلِيَّاً وَلِىُّ اللّهِ» (يعنى گواهى مى دهم که على ولىّ خدا بر همه خلق است) جزء اذان و اقامه نيست، ولى خوب است بعد از «اَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللّهِ» به قصد تبرّک گفته شود، لکن به صورتى که معلوم شود جزء آن نيست.
مسأله 857ـ شايسته است که بدن در موقع گفتن اقامه آرام باشد و اقامه را از اذان آهسته تر بگويد و فاصله جمله ها را کمتر کند و ميان اذان و اقامه يک گام بردارد، يا کمى بنشيند، يا سجده کند، يا دعا نمايد، يا دو رکعت نماز به جا آورد.
مسأله 855ـ هرگاه پيش از گفتن اقامه شک کند که اذان را گفته يا نه، اذان را بگويد، ولى اگر مشغول اقامه شود و شک کند، اعتنا به شک نکند، ولى اگر در جمله هاى اذان و اقامه شک کند احتياط آن است که برگردد و به جا آورد.
مسأله 852ـ ميان اذان و اقامه بايد زياد فاصله ندهد و اگر فاصله بقدرى باشد که اقامه مربوط به آن اذان حساب نشود دوباره بگويد و همچنين ميان اذان و اقامه با نماز نبايد زياد فاصله شود و اِلاّ اذان و اقامه را اعاده نمايد.
مسأله 851ـ هرگاه کلمات اذان و اقامه را بدون ترتيب بگويد، مثلاً «اَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدَاً رَسُولُ اللّهِ» را قبل از «اَشْهَدُ اَنْ لا اِلَهَ إِلاَّ اللّهُ» بگويد، بايد برگردد و ترتيب را رعايت کند.
