هرگاه شخصى به‌قصد ما فى الذمّه در ماه ذی‌الحجه در وطن خود قربانى كند، آيا پوست و روده آن بايد به‌طور كامل به فقير داده شود، يا ممكن است بر اساس تقسيم و مصرف گوشت قربانى، بين فقرا و دوستان و خودش تقسيم كند؟ و چنانچه برخلاف دستور شرع عمل كرده و اكنون بخواهد پول آن را به مصرف شرعى‌اش برساند، آيا ملاك قيمت آن در روز ذبح قربانى است، يا زمان اداى دين؟
حجاج محترمى كه قربانى را در وطن انجام مى‌دهند (بنا بر فتواى حضرت‌عالی كه در شرايط فعلى مخيّر هستند) آيا روز عيد قربان ايران را ملاك قرار دهند، يا عيد قربان مکه را؟
درصورتی‌که گوشت‌های قربانى در قربانگاه‌ها نابود شود و به مصرف فقرا و نيازمندان نرسد، آيا حاجى مى‌تواند از قربانى صرف‌نظر نموده، پول آن را به اماكن خیریه بپردازد؟
شخصى با اين عقيده كه: «گوشت قربانى تلف مى‌شود و مورداستفاده قرار نمى‌گيرد» قربانى را ترك نموده، سپس تقصير كرده و به دنبال آن بقيّه اعمال حج را انجام داده است. اكنون وظيفه‌اش چيست؟
هرگاه در منى فقير يافت نشود و گوشت قربانى تلف شود، آيا لازم است قبل از سفر از يك فقير وكالت بگيريم كه بعد از ذبح سهمى براى او در نظر بگيريم، سپس آن را در همان‌جا رها كنيم؟
اگر نسبت به مسئله ناقص نبودن حیوان قربانی جهل داشت و حیوانی که اعتقاد دارد ناقص است قربانی کند اما بعد از ذبح مشخص شود که سالم بوده است، آیا کفایت می‌کند؟
