در خصوص سایر اذکار نماز (آن‌هایی که در رساله آمده است مانند سمع الله لمن حمده، بحول الله و قوته ...، دو سلام اول سلام نماز الحمدالله که در ابتدای تشهد خوانده می‌شود، تکبیرهای واردشده، دعاهای سجده و قنوت و ... را میتوان به نیت ذکر مطلق گفت یا باید به نیت همان ذکر واردشده گفته شود؟
اگر جواب سؤال فوق نیت ذکر مطلق باشد، اگر ذکری را عمداً یا سهواً نه به نیت ذکر مطلق بلکه به‌عنوان ذکر مستحبی نماز ادا کنیم، نماز چه حکمی دارد؟
آیا این مطلب که «اگر کسى بخواهد به کمالات معنوى برسد، باید ادعیه و اذکار را مانند دارو بداند و آن را زیر نظر طبیب روحانى و مجتهد مصرف کند؛ زیرا ادعیه داراى مراتب روحى است» صحیح است؟
اگر فردی نذر کند مثلا ده هزار تا صلوات بفرستد، آیا می تواند از دیگران تقاضا نماید که مقداری از آن را آنها بفرستند یا خود شخص باید اقدام به فرستادن صلوات نماید؟
در برخى روایات پیرامون فضیلت خواندن برخى از دعاها و تسبیحات حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) بعد از نماز آمده است: «هر کس این دعاها و تسبیحات را بخواند مثل این است که تازه از مادر متولّد شده و هیچ گناهى ندارد.» نسبت به کرم و بخشندگى خداوند هیچ شکی ندارم، ولى کسى که گناهان فراوانى دارد، آیا با خواندن این دعاها تمام گناهانش بخشیده می‌شود؟ اگر نمازهاى قضاى زیادى داشته باشد، به‌طور مثال با احیا گرفتن شب مای قدر، یا خواندن این دعاها، آیا خداوند تمام گناهانش را می‌بخشد؟
لطفاً در خصوص وظیفه مأموم در نماز جماعت نسبت به قرائت و اذکار نمازش، به سؤالات زیر پاسخ فرمایید؟ الف: آیا مأموم نسبت به قرائت حمد و سوره و سایر اذکار در نماز وظیفه‌ای دارد؟ ب: اگر مأموم صدای قرائت نماز را در نماز مغرب و عشا و صبح نشنود، تکلیفش چیست؟ ج: وظيفه مأموم درصورتی‌که بعضي از کلمات حمد و سوره را می‌شنود چیست؟
بنده سال‌ها دچار وسواس شدید در قرائت نماز بودم و اذکار نماز را چندین بار تکرار می‌کردم، حالا چند روزی است که دیگر سعی می‌کنم نماز را بدون تکرار بخوانم، می‌خواستم بدانم در این صورت حکم نمازهای قبلی من چیست؟ آیا باید آنها را قضا کنم؟
من به خاطر حاملگی آب دهانم تلخ می شود و به همین دلیل باید دائم آب دهانم خالی کنم به خاطر این مشکل نمازم قضا می شود یا اگر بخوانم باید نشسته بخوانم تا آب دهانم وارد معده ام نشود چون باعث تهوع و استفراغ می شود و نمازم را بیشتر به صورت لب خونی یا دهان بسته تو دلم می خوانم قبول است؟
آیا این مطلب که «اگر کسى بخواهد به کمالات معنوى برسد، باید ادعیه و اذکار را مانند دارو بداند، و آن را زیر نظر طبیب روحانى و مجتهد مصرف کند؛ زیرا ادعیه داراى مراتب روحى است» صحیح است؟
در برخى روایات پیرامون فضیلت خواندن برخى از دعاها، و تسبیحات حضرت زهرا (سلام الله علیها) بعد از نماز آمده است: «هر کس این دعاها و تسبیحات را بخواند مثل این است که تازه از مادر متولّد شده، و هیچ گناهى ندارد.» نسبت به کرم و بخشندگى خداوند هیچ شکّى ندارم، ولى کسى که گناهان فراوانى دارد، آیا با خواندن این دعاها تمام گناهانش بخشیده مى شود؟ اگر نمازهاى قضاى زیادى داشته باشد، به طور مثال با احیا گرفتن شب هاى قدر، یا خواندن این دعاها، آیا خداوند تمام گناهانش را مى بخشد؟
