اگر دنیا از ظالمان توسعه طلب، و تجاوزکاران زورگو خالى مى ‏شد، هیچ نیروى نظامى براى حفظ مرزهاى کشورها مورد نیاز نبود. تمام مردم دنیا در کشورهاى خود، در امن وامان مى ‏زیستند و با یکدیگر روابط تجارى و فرهنگى و سیاسى و اجتماعى و اقتصادى سالم داشتند. ولى خوى برترى جویى و تجاوزگرى که گاه در افراد، و گاه در یک قوم و ملیّت وجود دارد، غالباً سبب هجوم فرد یا قومى بر قوم دیگر یا ملّتى بر ملّت دیگر شده است. در چنین شرایطى همه حق دارند که خود را چنان قوى کنند که در امنیت زندگى داشته باشند.