مسأله 136ـ نجس بودن چيزى از سه راه ثابت مى شود: اوّل آن که انسان يقين پيدا کند، ولى گمان حتّى گمان قوى کافى نيست; بنابراين، غذا خوردن در بعضى از اماکن عمومى که گاه انسان گمان قوى به نجس بودن آنها دارد جايز است، مگر آن که يقين به نجاست پيدا کند. دوم آن که «ذواليد» يعنى کسى که چيزى در اختيار اوست (مانند صاحب خانه و فروشنده و خدمتکار) خبر دهد که آن چيز نجس است. سوم دو نفر عادل و يا حتّى يک نفر گواهى دهد.
مسأله 52ـ هرگاه آب چاه بر اثر ريختن عين نجس در آن بو يا رنگ يا طعم نجاست گيرد و بعداً اين تغيير، خود به خود از بين برود آب چاه پاک نمى شود، مگر اين که آبهاى تازه اى از آن بجوشد و با آن مخلوط گردد.
مسأله 50ـ گرچه آب چاه بر اثر افتادن چيز نجس در آن نجس نمى شود، ولى مستحبّ است مقدارى از آن را براى هريک از اشياء نجس بکشند و دور بريزند، اين مقدار در کتابهاى مفصل فقهى تعيين شده است.
مسأله 32ـ هرگاه چيز نجسى به آب قليل برسد آن را نجس مى کند (بنابر احتياط واجب) امّا اگر از بالا بريزند، فقط آن مقدار که به نجس رسيده نجس مى شود و اگر به صورت فوّاره از پايين به بالا رود و به چيز نجسى برسد، قسمت پايين آن نجس نمى شود.
آیا همانند فرش نجس کردن متعلقات دیگر مسجد که در ساختمان آن به‌کاررفته‌اند حکم نجس کردن خود مسجد را دارد؟(مثل پرده‌ها یا قاب روی دیوار یا قفسه‌های تعبیه‌شده در دیوارها)
مسافری مسجدی را نجس کرده است و سفر خود را ادامه داده بدون اینکه آن را تطهیر کند و فعلاً امکان اطلاع دادن به خادم مسجد وجود نداد آیا لازم است برای تطهیر به آن شهر برود با توجه به مشقتی که دارد؟
اگر لباس نمازگزار به منی آلوده‌شده باشد و لباس را به کسی بدهد که آن را بشوید ولی آن شخص لباس را نشوید و فرد نماز را بخواند و پس از 1 روز بفهمد که لباس هنوز نجس است، نماز او چه حکمی دارد؟
اگر مرد فقط یک لباس حریر خالص داشته باشد و یک لباس عادی ولی نجس و لباس دیگری نداشته باشد و تا پایان وقت نماز هم احتمال پیدا شدن لباس ندهد حکمش چیست؟
کدام لباس ارجح محسوب می‌شود برای اقامه نماز با آن؟
روحانى كاروان، كه به‌مقتضای وظيفه‌اش بايد بر اعمال حجاج نظارت داشته باشد، مى‌داند كه احرامى او در روز عيد در قربانگاه آلوده به خون خواهد شد و بايد چندساعتی در احرامى نجس باشد، تكليفش چيست؟ آيا با علم به اين مطلب مى‌تواند حج نيابتى به‌جا آورد؟
